Zoals alle geneesmiddelen kan de pleister bijwerkingen veroorzaken, hoewel niet iedereen deze bijwerkingen krijgt. De meest voorkomende zijn: onregelmatig bloedverlies, wegblijven menstruatie, buikpijn, hoofdpijn, migraine, misselijkheid, gevoelige of pijnlijke borsten, gewichtstoename of stemmingsveranderingen. Voor een uitgebreid overzicht van alle bijwerkingen klik hier.

De werkzame stoffen in een pleister onderdrukken overgangsklachten maar het is beter om speciale hormonen tegen overgangsklachten te gebruiken. Neem hiervoor contact op met je arts.

Vanaf zes weken na de bevalling kan je anticonceptiepleister gebruiken en tegelijk borstvoeding geven. Een kleine hoeveelheid van de werkzame stoffen in de pleister komt in de moedermelk terecht maar dit is niet schadelijk voor je pasgeboren kind. Neem als je eerder wilt beginnen eerst contact op met je arts.

Zodra je stopt kan je zwanger worden maar het kan handig zijn om te wachten totdat je een natuurlijke menstruatie hebt gehad voordat je probeert zwanger te worden. Je kunt dan gemakkelijker uitrekenen wanneer de bevalling zal plaatsvinden.

Als je rookt is het verstandig om rond je 35ste een andere anticonceptiemethode te kiezen door de verhoogde kans op hart- en vaatziekten.

Jaren achtereen gebruik is geen reden om te hoeven stoppen met de pleister. Stop wel als je zwanger wilt worden of na je 35e nog rookt.

Je kan stoppen met de anticonceptiepleister wanneer je wil. De periode van 3 weken hoef je ook niet af te maken.

Het hoeft niet te betekenen dat je zwanger bent als je de pleister elke keer netjes hebt aangebracht en op tijd vervangen. Doe een zwangerschapstest als de menstruatie twee keer uitblijft.

Ja, je kunt een menstruatie overslaan door de stopweek over te slaan en gelijk een nieuwe pleister aan te brengen. Je hebt dan dus geen pleistervrije week van zeven dagen.

Klik op deze link en volg de instructies die in het schema staan aangegeven. Als je vaker je maandelijkse anticonceptiepleister vergeet zijn er ook andere anticonceptiemethodes die jarenlang bescherming bieden, zoals een spiraal.

De anticonceptiepleister beschermt niet tegen seksueel overdraagbare aandoeningen (SOA’s). Gebruik daarom altijd een condoom om je tegen deze aandoeningen te beschermen.

Ja, de anticonceptiepleister blijft je gewoon beschermen. Wanneer je een anticonceptiepil gebruikt en je hebt overgegeven of je hebt diarree, kan dit inderdaad invloed hebben op de werking van je pil. Dit geldt echter niet voor een anticonceptiepleister.

De anticonceptiepleister is een betrouwbare methode mits deze op de juiste manier en tijd wordt aangebracht. Tijdens je stopweek ben je ook beschermd tegen een zwangerschap. Houd echter wel rekening mee dat geen enkele anticonceptiemethode 100% betrouwbaar is.

Als je bijwerkingen ervaart van andere anticonceptiemethoden of als je het lastig vindt elke dag een pil te slikken, kan je arts de anticonceptiepleister voorschrijven. De anticonceptiepleister wordt niet aangeraden bij vrouwen zwaarder dan 90 kilogram of jonger dan 18 jaar.

Door de flexibiliteit van de pleister voel je deze niet of nauwelijks na het aanbrengen.

Ja, je dient elke dag te controleren of de pleister nog goed zit.

De eerste drie maanden kan je last krijgen van doorbraakbloedingen. Laat de pleister in ieder geval gewoon zitten en vervang deze wekelijks. Neem contact op met je arts als het langer duurt, erger wordt of weer opnieuw begint.

Ja, de anticonceptiepleister is namelijk bestand tegen zweet en vocht. Controleer wel elke dag of de pleister nog goed zit.

Eén pleister draag je maximaal één week. Daarna moet de pleister worden vervangen of begin je met je stopweek.

Breng de pleister aan op een schoon, droog, onbehaard, niet beschadigd huidgedeelte van buik, bil, buitenkant bovenarm of bovenkant romp. Plak de pleister niet op je borsten of bovenbeen.

Een anticonceptiepleister is ongeveer 4,5 bij 4,5 centimeter.

In anticonceptiepleister zitten de hormonen norelgestromin en ethinylestradiol. Via je huid komen de werkzame stoffen gelijkmatig in je bloed terecht. Dit remt de eisprong, zorgt dat een eventueel bevruchte eicel zich minder goed kan nestelen en maakt het zaadcellen moeilijker om door de baarmoederhals te kunnen komen.